Na het maken van de eerste demo heb ik niet stilgezeten, al kan ik ook niet zeggen dat de vaart er lekker in zit. Ik heb het nummer ‘A fisher, a legend’ twee keer helemaal opnieuw opgenomen. Het bleek moeilijk om strakke takes te krijgen, die toch ook ‘leven’. Ook begin ik te merken dat een bepaalde mate van imperfectie heel wenselijk is om het allemaal wat warmer en echter aan te laten voelen. En dat moet dan allemaal natuurlijk spontaan gebeuren, best moeilijk!

De ‘sound’ van de plaat is me inmiddels wel duidelijk geworden, ik beperk me tot piano, een Juno60 synthesizer en drums, al heb ik ook nog geen kick en bekkens gebruikt. Deze grenzen maken het arrangeren een stuk eenvoudiger en zorgen ervoor dat ik niet eindeloos blijf dralen in ‘gepiel’.

Ook heb ik wat dingen geleerd over hoe je een bassound meer kunt laten klinken op kleine speakers, namelijk door het basspoor te kopiëren, het laag eraf te halen en wat overdrive of een bitcrusher op de hoge frequenties te doen. Dit zorgt ervoor dat de hoge frequenties vervormen/meer boventonen krijgen waardoor het basgeluid rijker klinkt. Een handige truc als je, zoals ik, meet veel mid en laag werkt. Hieronder een filmpje waarin het principe wordt uitgelegd.

Inmiddels ben ik al een heel eind met de tweede track en wil ik het tempo wat opschroeven. Ook wordt het tijd om wat te gaan fantaseren over een release en alles wat daarbij komt kijken. Het lijkt me ook aardig om dit blog op wat andere sites te krijgen om zo de aandacht wat op te krikken. Je hoort het, wilde plannen!