Als onderdeel van een soort uitwisseling tussen de Academie voor Popcultuur en de Universiteit van Siauliai (Litouwen) werd ik gevraagd om op het Po Saule-festival (Wat zoveel betekend als: ‘het festival onder de zon’) mijn voorstelling ‘Elena’ uit te voeren. Drummer Adriaan Groffen was gedeeltelijk verantwoordelijk voor de uitwisseling, vandaar. Echter, Jolien (zang) moest op het laatste moment vanwege griep afhaken en we besloten haar te vervangen voor Douwe Dijkstra, die haar zangpartijen op keyboards speelde. We hadden echter maar tijd voor één repetitie voor we op pad gingen.

Na twee dagen rijden (dankzij de overenthousiaste TomTom door onder anderen een zeer troosteloos noorden van Polen) arriveerden we in Siauliai, gelukkig was er in de dagen die volgden nog wat tijd om te oefenen en de stad en omgeving te ontdekken. Overal werden we warm onthaald en de lokale studenten namen ons meerdere malen op sleeptouw naar mooie plekken en goede kroegen. Zo kwam het dat we ook nog in de gelegenheid waren om wat stoom af te blazen met een mini-HET VATICAAN-show in een rockkroeg. Grensverleggend zo bleek, want voor HET VATICAAN had nog nimmer iemand de podiumgrens overgestoken, terwijl Douwe al bij het eerste nummer op een tafel in het publiek push-ups aan het doen was.

Op de eerste dag van het festival bekeken we wat voorstellingen en bleek er een persconferentie georganiseerd waardoor ik ineens oog in oog stond met een stuk of zes camerateams van zowel lokale als landelijke zenders.

Het is nog maar twintig jaar gelegen dat Litouwen zich definitief heeft ontworsteld aan Rusland en worstelt nu met het behouden en doorontwikkelen van de eigen identiteit, ook artistiek. Dit zie je terug in het straatbeeld waar westerse en Oost-Europese kleding, architectuur, winkels en gebruiken clashen, maar ook op het festival. Veelal traditioneel theater, met af en toe gewaagde uitstapjes onder toeziend oog van strenge Russische docenten. Dankzij het internet heeft de jeugd een breder perspectief en zoekt de grenzen meer op. Dat is mooi om te zien, inspirerend ook. Want in plaats van dat iedereen op een eigen eilandje opereert werken de studenten constant samen. Ze moeten wel om het hoofd boven water te houden. Samen muziek maken op straat, zingen, van elkaar leren. Erg indrukwekkend en samen met enkele heftige verhalen over vroeger gaf het me een veel nieuwe inzichten.

We maakten ons wat zorgen dat de toch wel experimentele en abstracte voorstelling misschien niet begrepen zou worden , dit was echter niet het geval. Zowel de studenten als docenten (ook die strenge Russen) complimenteerden ons op de composities en uiteindelijk wonnen we zelfs een award ‘vanwege de uitzonderlijke muzikale experimenten’!

Op de laatste dag bezochten we meerdere touristische locaties op een schiereiland aan de kust van Litouwen. Een prachtig gebied met veel bos, prachtige duinen en authentieke steden met veelkleurige houten huisjes. Klein hoogtepunt was ook ‘Kryziu Kalnas‘, oftewel de kruizenheuvel. Een bedevaartsoort met honderdenduizenden kruizen van allerlei soorten en maten, achtergelaten door bezoeker. Een indrukwekkend aanzicht. Te veel om op te noemen dus eigenlijk. Een fantastische ervaring die hopelijk een staartje krijgt, want de contacten met Litouwen, maar ook Letland en Rusland zijn gelegd en ik wil deze zeker niet onbenut laten! Ook even een dikke vette bedankt voor Adriaan en Douwe die deze trip in meerdere opzichten tot zo’n enorm succes hebben gemaakt.

ačiū! (bedankt!)